Afscheid nemen van mijn eerste huisdier

Gepubliceerd op 1 augustus 2019 om 18:45

Toen ik 16 was kreeg ik van mijn toenmalige vriend een kitten voor mijn verjaardag. Wat was ik blij! Van een boerderij in Friesland opgehaald. Mijn allereerste huisdier. Nu, 17 jaar later, helaas afscheid moeten nemen.

 

Speedy was een bijzondere poes. Maar dat zegt iedereen wel van zijn huisdier denk ik. In het begin heel éénkennig naar mij toe. Door omstandigheden kwam ik tijdelijk weer even bij mijn moeder te wonen met Speedy en inmiddels poes Puma en Chihuahua Bailey. Mijn moeder woonde 1 hoog en Speedy wist op een gegeven moment van het balkon te springen. Mijn ma in paniek, want ze was altijd binnen. 's Avonds stond ze weer keurig voor de deur en het begin van haar buitenleven was daar.

Daarna was ze altijd buiten. Inmiddels had ik een benedenwoning met voor- en achtertuin dus kon ze lekker vriendjes maken in de buurt. Dan kwam ze alleen thuis om te eten en te slapen. Als ik Bailey uitliet, hoorde ze dat op één of andere manier en sprong ze uit de bosjes om het hele rondje mee te lopen. Maar als ik op vakantie was geweest keek ze me een week niet aan, dan was mevrouw beledigd. 😁

Inmiddels was Speedy ook regelmatig te vinden bij mijn bovenbuurvrouw. Zij was gek op Speedy en gaf haar regelmatig wat eten. Na verloop van tijd had zij ook een mandje voor haar gekocht en vroeg ze of Speedy met oud en nieuw bij haar mocht zijn. Ontzettend lief.

Drie jaar geleden kwam ik op 3 hoog te wonen. Speedy ook mee natuurlijk, maar dit was voor haar niet te doen omdat ze altijd buiten was. Toen heb ik voor Speedy gekozen en gevraagd of ze bij de bovenbuurvrouw op mijn oude adres mocht blijven zodat ze gewoon buiten met haar vriendjes kon spelen. Natuurlijk mocht dat!

Zij heeft de afgelopen 3 jaar met veel liefde voor Speedy gezorgd, totdat Speedy vorige week ineens ziek werd. Afgelopen woensdag werd ze 17 jaar en 1 dag later, op 1 augustus, moest zij haar helaas laten inslapen. Ik ben achteraf heel blij dat ik Speedy toch de laatste jaren nog buiten in mijn oude buurt heb kunnen laten leven en dat de bovenbuurvrouw zo geweldig was om voor haar te zorgen. We zullen haar missen.

 

Heb jij dit weleens meegemaakt met je huisdier? Hoe ging je daarmee om?

 

Liefs, Mies

 

-------------------------------------ENGLISH LANGUAGE BELOW-------------------------------------

Saying goodbye to my first pet

When I was 16, my then boyfriend gave me a kitten for my birthday. How happy I was! Collected from a farm in Friesland. My very first pet. Now, 17 years later, unfortunately had to say goodbye.

 

Speedy was a special cat. But everyone says that about their pet, I think. Very single-minded towards me in the beginning. Due to circumstances I temporarily came back to live with my mother with Speedy and now cat Puma and Chihuahua Bailey. My mother lived one high and Speedy managed to jump off the balcony at one point. My mom panicked because she was always inside. In the evening she stood at the door again and the start of her outdoor life was there.

After that she was always outside. In the meantime I had a ground floor apartment with a front and back garden so she could make friends in the neighborhood. Then she came home alone to eat and sleep. When I let Bailey out, somehow she heard it and jumped out of the bushes to walk the entire circle. But if I had been on vacation, she wouldn't look at me for a week, then the miss was offended. 😁

 

In the meantime, Speedy could also be found regularly with my upstairs neighbor. She loved Speedy and fed her regularly. In time, she had also bought her a basket and asked if Speedy could be with her on New Years. Very sweet.

Three years ago I came to live on the 3rd floor. Speedy also came of course, but this was impossible for her because she was always outside. Then I chose Speedy and asked if she could stay with the upstairs neighbor at my old address so that she could just play outside with her friends. Of course you could!

She took care of Speedy with a lot of love for the past 3 years, until Speedy suddenly fell ill last week. Last Wednesday she turned 17 years old and one day later, on August 1, she unfortunately had to put her to sleep. In retrospect, I am very happy that I was able to let Speedy live outside in my old neighborhood for the last few years and that the upstairs neighbor was so wonderful to take care of her. We will miss her.

 

Have you ever experienced this with your pet? How did you deal with that?

 

Love, Mies


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.