• Snelle levering
  • Veilig betalen
  • Gepersonaliseerde items
  • Gratis verzending vanaf €50,-

Gastblog door Louise

Gepubliceerd op 4 november 2020 om 16:41

|De komende weken komt er elke week komt er een gastblog online van een medeblogger|

Deze blog is geschreven door Louise. Zij heeft al haar hele leven te maken met psychische stoornissen en ik heb haar gevraagd hier wat over te schrijven. Hopelijk kun je herkenning vinden in Louise haar verhaal.

Een psychische stoornis

Voor de een gezien als een onzin ziekte, voor de ander de keiharde waarheid. Helaas geldt dat tweede voor mij.

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik mijn hele leven al last van depressies. Vooral in de winter. Dat is niet zo vreemd. Hier heeft de meerderheid van de mensheid last van. Komt door een tekort aan vitamine D. Ik heb dan ook altijd alles daar op af geschoven tot ik van de huisarts aan de antidepressiva moest omdat mijn hoofd toch wat gekke wendingen nam. Mijn depressie bleef te lang hangen. Normaal kom je er in de lente wel weer van af en duurt het weer minimaal een maand of 8 voor je je weer zo rot voelt, alleen zat in in de zomer nog in de put.

Ik ben het typische meisje dat altijd maar gepest werd. Van huis naar school wat drie straten waren, waren een hel. Overal kwam ik mede scholieren tegen en werd er van alles geroepen. Op school zelf was ik heel erg eenzaam, omdat mijn klasgenoten niet de leukste waren. Ik kamp al mijn hele leven met overgewicht en dan ben je een makkelijk doelt wit. Het begon met He dikke! en eindigde met "Als je mijn kind was had ik je bij het grofvuil gegooid" Dit heeft zo'n impact gehad dat ik een borderline stoornis heb ontwikkeld.

Ik luisterde alleen maar zielige muziek, zat altijd alleen op mijn kamer, voelde me nooit veilig en uiteindelijk begon ik te auto mutileren (In jezelf snijden). En altijd zo dat niemand het zag. Ook mijn ouders niet. Ergens rond mijn 15e vond ik eindelijk mijn rust in het maken van muziek. Wat achteraf ook echt geen makkelijke tijd is geweest. Ik viel deels goed in de groep (bij de jongere meiden) en bij het andere deel totaal niet.

Het lastige aan een borderliner, is dat je het niet ziet aan de buitenkant. Als je de signalen niet kent denk je dat het vooral gewoon zeikende vervelende mensen zijn. Ik stond er dan ook echt helemaal alleen voor. Met de medicatie ben ik na ongeveer een jaar gestopt. Want het hielp naar mijn idee toch niet. Helaas heeft dat niet heel goed uitgepakt. Doordat ik abrupt gestopt ben met de antidepressiva kreeg ik een enorme klap en werd ik suïcidaal. Ik had er alles voor over om uit het leven te stappen. Als dat gebeurd bij een meisje van 15 is er toch iets goed mis .

Ik ben toen denkbeeldige maskers gaan ontwikkelen. Overal speelde ik de tiener met de glimlach.  Mij kun je niet raken. Oh lach je me uit? Dan lach ik gewoon mee. Sommige mensen uit die tijd zullen zeker wel mijn echte ik hebben gezien, maar toch bleef ik het verstoppen. Toen ik op mijn 16e uit de kast kwam werd het niet makkelijker. Want als je dan eindelijk eerlijk ben over je geaardheid, dan hoop je dat je meeste zorgen verdwijnen. Helaas. Ook daar werd ik nog even extra mee gepest. Want ik was ineens die vieze lesbo die van twee kantjes at.

Het rugzakje heeft zich beetje bij beetje gevuld. En na een leven lang van pesten, een loverboy en een feeder werd de man waar ik stapel gek op was mijn nekslag. Ik liet voor hem mijn relatie van bijna 3 jaar los, Negeerde alle signalen van buiten af en viel op mn gezicht. Mijn maskers vielen allemaal tegelijk af. Ik vluchtte weg van mijn bardienst van die avond en nam uit de keuken een groot mes mee. Het was klaar.  Gelukkig was er ergens heel diep van binnen een stemmetje die me tegen heeft gehouden.

Op dat moment was ik 24 en werd met spoed behandeld door de GGZ. Screening na screening, ik kan je vertellen dat dat geen pretje is als je al zo moe bent doordat je hoofd van alles van je wil. Maar na een paar weken was het duidelijk. Ik werd gediagnosticeerd met PTSS, Borderline, DIS en een lichte vorm van Sadisme. BAM! Stempel 1, 2, 3 en 4 staan in een keer voor de rest van je leven op je hoofd!

Ik zal heel kort uitleggen wat de 4 termen betekenen.

  1. PTSS: Post traumatisch stress syndroom. Als personen een ingrijpende, schokkende gebeurtenis niet goed hebben verwerkt, ontstaat een psychische verwonding die stress veroorzaakt. Deze verwonding heet Posttraumatische Stress-stoornis (PTSS). Voorbeelden van zeer ernstige stress gevende situaties zijn:
  • levensbedreiging;
  • ernstig lichamelijk letsel; 
  • mishandeling.

PTSS kan iedereen treffen en belemmert vaker wel dan niet het normaal functioneren in het dagelijks leven. PTSS uit zich met diverse lichamelijke en psychische klachten. 

  1. Borderline: Als je borderline hebt, worden momenten van intens geluk ineens afgewisseld door momenten waarin je diepbedroefd bent. De stemmingswisselingen zijn onvoorspelbaar en grillig. Voor jezelf is dit al lastig. Laat staan voor je omgeving die hier vaak weinig geduld en begrip voor op kan brengen. Borderline is een psychische stoornis die meer bij vrouwen dan bij mannen voorkomt. Vaak komt het voor het eerst tot uiting tussen het 18een het 25stelevensjaar.
  2. DIS: Een dissociatieve stoornis is vaak een reactie op een situatie van extreme stress, een bijzonder angstige situatie die iemand meestal niet bewust meer beleeft. Deze stress duurde meestal lang en vond vaak plaats in de kindertijd. Door de dissociatie kan iemand nare gevoelens, die opgeroepen worden door een traumatische ervaring, wegdrukken en eraan ontsnappen. Dissociatieve verschijnselen kunnen ook voorkomen bij verschillende psychische stoornissen, zoals bij diverse angst -en stemmingsstoornissen, bij psychose of bij persoonlijkheidsstoornissen.
  3. Sadisme: Sadisme is plezier hebben aan of genoegen beleven aan het opzettelijk pijn doen of vernederen van een andere persoon of van een dier. In strikte zin gaat het hier om genotsbeleving aan de macht die de sadist heeft ten opzichte van het slachtoffer.

(Uitleg is van internet)

Je begrijpt, dit zijn geen makkelijke stoornissen. Gelukkig heb ik van het een veel en het ander heel weinig. Sadisme bijvoorbeeld, daar heb ik gelukkig maar een heel klein beetje last van. DIS daarentegen heb ik een enorme dosis van. Maar niet op de gebruikelijke manier. Ik verander niet in een kind of een veteraan, maar wel van persoonlijkheid. Moet je eens proberen. Nieuwe mensen leren kennen en een nieuwe kennissenkring op bouwen als je last hebt van DIS. Dat kost heel erg veel moeite kan ik je vertellen. Ik heb dan ook heel veel mensen moeten laten gaan, of lieten mij gaan en nu een hele kleine bewust uitgekozen kring om mij heen.

Ook dat is een nadeel van "Psychisch" zijn. Je word gewoon echt niet begrepen. En mensen kijken je dan ook met de nek aan. Nadat de diagnoses gesteld waren kon ik eindelijk behandeld worden. In eerste instantie in een op een gesprekken met een psycholoog. En natuurlijk zoals het altijd gaat in mijn leven, matchte ik niet met deze dame. Ik had dan ook heel snel psycholoog nummer twee te pakken.

De tijd tussen deze psycholoog en mij zat er snel op en werd er gezocht naar iets voor de lange termijn. Ik kwam in therapie terecht. 2 dagen per week "gezellig" praten in een groep. Een groep vol vreemde mensen, die allemaal een stoornis (of meerdere) hebben die behandeld moeten worden, En dan ook nog eens een groep die wisselend was. de een ging weg en er kwam een nieuwe bij. Een traject van 9 maanden en ik denk een persoon of 24 die zich met mijn verhaal gingen bemoeien.

Na 9 maanden aan irritatie en tranen mocht ik eindelijk stoppen en werd ik "genezen" verklaard. Als of je aan de chemo hebt gezeten en de bestraling gewerkt heeft. Hele rare gewaarwording. Van af dat moment sta je er alleen voor. Ik ben nu 6 jaar verder en heb nu eindelijk mijn DIS onder controle. Borderline zal altijd in mij blijven zitten, alleen weet ik dat een suïcide heel erg ver weg is.

Wat ik met dit verhaal wil meegeven, Is beoordeel iemand niet op de buitenkant. wat dat zeikende en klagende mens kan door een hel aan emoties gaan. Praat met de mensen om je heen. Luister naar ze, maar hoor ook wat er gezegd word. Wie weet haal je iemand uit de put door even te luisteren. Wie weet red je er een leven mee. Ik ben er nog, maar er zijn er vele die dit gevecht niet aan konden.

 

Liefs, Louise (Lou)

----------------------------------------------------------------ENGLISH LANGUAGE BELOW----------------------------------------------------------------

Guest blog by Louise

|

|For the coming weeks, a guest blog will come online from a fellow blogger every week|

This blog was written by Louise. She has been dealing with mental disorders all her life and I have asked her to write about this. Hopefully you can find recognition in Louise's story.

A mental illness

For some seen as a nonsense disease, for others the hard truth.

Unfortunately, the second applies to me. As far as I can remember, I have suffered from depression all my life. Especially in winter. That is not so strange. The majority of humanity is affected by this. This is due to a shortage of vitamin D. I have always pushed everything there until the doctor had to take antidepressants because my head took some crazy turns. My depression lingered too long. Normally you get rid of it again in the spring and it takes at least 8 months before you feel so bad again, only you were still in the pit in the summer.

I'm the typical girl who was always bullied. Three blocks from home to school were hell. Everywhere I met fellow students and everything was called out. At school I was very lonely, because my classmates weren't the best. I've been struggling with obesity all my life and then you're an easy target white. It started with Hey big! and ended with "If you were my kid I would have thrown you in the garbage" This has had such an impact that I developed BPD. I only listened to pathetic music, was always alone in my room, never felt safe and eventually I started to self-mutilate (cut into yourself). And always so that nobody saw it. Not even my parents. Somewhere around my 15th birthday I finally found peace in making music. Which in retrospect has really not been an easy time. I was partly good in the group (with the younger girls) and not at all with the other part.

I only listened to pathetic music, was always alone in my room, never felt safe and eventually I started to auto mutilate (cut yourself). And always so that nobody saw it. Not even my parents. Somewhere around my 15th birthday I finally found my peace in making music. Which in retrospect has really not been an easy time. I was partly good in the group (with the younger girls) and not at all with the other part.

The tricky thing about a BP is that you can't see it on the outside. If you don't know the signals, you think they are mostly just nagging nasty people. I was really on my own. I stopped taking the medication after about a year. Because it didn't help in my opinion. Unfortunately, that did not work out very well. Because I abruptly stopped taking antidepressants, I was hit hard and I became suicidal. I would do anything to get out of life. If that happens to a girl of 15, something is very wrong.

I then started developing imaginary masks. Everywhere I played the teenager with a smile. You can't hit me. Oh are you laughing at me? Then I just laugh. Some people of that time must have seen my real me, but I kept hiding it. When I came out at 16, it didn't get any easier. Because when you are finally honest about your sexuality, you hope that most of your worries will disappear. Unfortunately. I was also teased about that. Because I was suddenly that dirty lesbian who ate both ways.

The backpack has filled itself little by little. And after a lifetime of bullying, a lover boy and a feeder, the man I loved became my deathblow. I let go of my relationship of almost 3 years for him, ignored all signals from outside and fell on my face. My masks all fell off at once. I fled from my bar shift that night and took a large knife from the kitchen. It was done. Fortunately, there was a little voice somewhere deep inside that stopped me.

At that time I was 24 and was treated urgently by the GGZ. Screening after screening, I can tell you that it is no fun if you are already so tired because your head wants everything from you. But after a few weeks it was clear. I was diagnosed with PTSD, Borderline, DID and mild Sadism. BAM! Stamp 1, 2, 3 and 4 will be on your head at once for the rest of your life!

I will explain very briefly what the 4 terms mean.

1. PTSD: Post traumatic stress syndrome. If people have not properly coped with a radical, shocking event, a psychological injury occurs that causes stress. This injury is called Post-traumatic Stress Disorder (PTSD). Examples of very serious stressful situations are:

  • life threat;
  • serious bodily injury;
  • mistreatment.

PTSD can affect anyone and more often than not it interferes with normal functioning in daily life. PTSD manifests itself with various physical and psychological complaints.

2. Borderline: When you have borderline, moments of intense happiness are suddenly interspersed with moments when you are heartbroken. The mood swings are unpredictable and erratic. This is already difficult for yourself. Let alone for your environment, which often has little patience and understanding for this. Borderline is a psychological disorder that is more common in women than in men. It often manifests itself for the first time between the ages of 18 and 25.

3. DID: A dissociative disorder is often a reaction to a situation of extreme stress, a particularly anxious situation that a person usually no longer experiences consciously. This stress usually lasted a long time and often took place in childhood. Because of the dissociation, a person can push away bad feelings that are evoked by a traumatic experience and escape them. Dissociative phenomena can also occur with various mental disorders, such as with various anxiety and mood disorders, with psychosis or with personality disorders.

4. Sadism: Sadism is taking pleasure in or taking pleasure in deliberately hurting or humiliating another person or animal. In a strict sense, this is about experiencing pleasure from the power that the sadist has over the victim.

(Explanation is from the internet)

You understand, these are not easy disorders. Fortunately, I have a lot of it and very little of the other. Sadism, for example, fortunately only bothered me a little bit. DIS on the other hand, I have a huge dose of it. But not in the usual way. I don't change into a child or a veteran, but I do change personality. You should try. Getting to know new people and building a new circle of acquaintances if you suffer from DID. I can tell you that takes a lot of effort. I have had to let a lot of people go, or let me go and now a very small consciously chosen circle around me.

That too is a disadvantage of being "Psychic". You just really don't get understood. And people look at you with their necks. After the diagnoses were made, I could finally be treated. Initially in one-on-one conversations with a psychologist. And of course as it always goes in my life, I didn't match with this lady. I quickly got hold of psychologist number two.

The time between this psychologist and me was quickly over and something for the long term was searched for. I ended up in therapy. Two days a week "socializing" in a group. A group full of strange people, who all have a disorder (or several) that need to be treated, And then also a group that was varied. one left and a new one was added.

A process of 9 months and I think about 24 people who started interfering with my story. After 9 months of irritation and tears I was finally allowed to stop and I was declared "cured". As if you've been on chemo and the radiation has worked. Very strange sensation. From that moment on you are on your own. I am now 6 years later and finally have my DID under control. Borderline will always remain in me, only I know that a suicide is very far away.

What I want to convey with this story is don't judge someone on the outside. what that nagging and complaining person can go through a hell of emotions. Talk to the people around you. Listen to them, but also hear what is being said. Who knows, you might get someone out of the pit by just listening. Who knows, you might save a life with it. I'm still here, but there are many who couldn't handle this fight.

 

Love, Louise (Lou)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.